Het is inmiddels half augustus, maar met mijn hoofd zit ik nog ergens in maart. Die hele Corona-crisis heeft een gat geslagen in 2020 en ondanks dat alles ineens stil leek te vallen, gingen de afgelopen maanden in een flits aan mij voorbij. Mijn blog lag op zijn gat omdat er continu verbindingsproblemen waren (die ik nu zelfstandig heb opgelost! ๐Ÿ’ช๐Ÿป inclusief nieuw logo en nieuwe site ) en ik heel lang de motivatie niet had om het op te lossen. Druk met Corona, werk, de liefde, mezelf en…onze nieuwe aanwinst Charlie!

25 april is onze Golden Retriever pup geboren en ze woont nu alweer twee maanden bij ons. Het is een heerlijk beestje en ik kan me nu al niet meer voorstellen hoe het was zonder dat blije meisje in huis. Ze brengt een hoop gezelligheid en warmte (al is die warmte de afgelopen dagen niet nodig) in huis. Wat doet ze het goed! Het is bijzonder om te zien hoe je ineens (anders) contact hebt met buurtgenoten. Er wonen veel hondjes in onze wijk en tijdens het wandelen komen we altijd wel een vriendje of vriendinnetje tegen waar Charlie mee kan spelen en een ander baasje waar wij als baasjes een praatje mee kunnen maken. Wat is het heerlijk om na zo`n lange Corona-stilte weer contact met mensen te hebben. Thuiswerken, mondkapjes, anderhalve meter…het zijn broodnodige maatregelen, maar soms ook ontzettend ongezellig.

Charlie is ook de verbinding geweest tussen onze buurman en buurmeisjes. Ze woonden al zeker een jaar drie deuren verderop, maar meer dan een ‘goedemorgen’ of ‘goedemiddag’ kwam het eigenlijk niet eerder. Sinds de twee buurmeisjes van vier en zeven beste vriendinnen met Charlie zijn geworden, hebben we er ineens een fijne buurman en twee aanwaai-kinderen bij en wat is dat gezellig! Wat zo’n beestje wel niet teweeg kan brengen!

Ondanks een stilstaande wereld, hebben Daphne en ik niet stil gezeten. Wat zijn we keihard met onszelf aan de slag geweest en wat hebben we de afgelopen maanden veel van onszelf en elkaar mogen leren. Niemand heeft ooit gezegd dat het makkelijk zou zijn, maar wat is het dan fijn om te zien dat dingen wel echt makkelijker en beter worden.

Ik ben sinds een paar weken voor het eerst sinds mijn 18e therapeut-loos. Op zich reden voor een feestje, en zo voelt het eigenlijk ook wel. Ik kan het nu voorlopig zelf. Ik heb handvatten gecreรซerd en ik heb mezelf gigantisch leren kennen. Dat was bij vlagen heel pittig, maar de laatste therapie-sessies voelden vooral ook als een cadeautje aan mezelf. Letterlijk een cadeautje, want ik kreeg spontaan de diagnose ADHD erbij! (Wie had dat gedacht, haha)

Een jaar van bezinning en verbinding. Een bizar jaar, vol cadeautjes en nieuwe vrienden, maar ook een jaar dat voor velen heel lastig is. Alle respect voor iedereen die het op welke manier dan ook zwaar heeft of heeft gehad. Het is ongelooflijk maar waar, en terwijl ik dit type, krijg ik een soort realiteitscheck, maar over vier-en-een-halve maand, beginnen we aan 2021.

Ik neem mezelf voor de 10000e keer voor om meer te schrijven en het dan ook te delen met jullie, maar jullie weten inmiddels hoe trouw ik daarin ben…al is zo’n goedwerkende site wel een fijne motivatie!

Tot gauw lieve mensen, pas goed op jezelf en op elkaar.

Ciao,

Shawney

Verbinding

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *