Met het naderen van 2020, betaamt het een melancholisch meisje zoals ik om mee te gaan in de tijd van de bezinning. Ik heb dit jaar weinig geschreven omdat ik er simpelweg de zin en de ruimte niet voor had. Waar 2018 voelde als een jaar waarin alles ons voor de wind ging, was 2019 een jaar van realiteitsbesef.

Sprookjes zijn niet altijd alleen maar leuk. Soms zijn er boze heksen, gemene stiefmoeders, wilde dieren en enge geesten. Gelukkig is dit een metafoor, echte enge geesten en wilde dieren waren er niet. Maar na een jaar waarin het geluk niet op leek te kunnen, was dit een jaar waarin de prinsessen zich soms afvroegen waar het happy end gebleven was.

Zowel mijn vriendinnetje als ik, zaten (en zitten) middenin ons eigen proces. We groeien, bloeien, knoeien en stoeien met het leven, met onszelf en soms ook met elkaar.

Dingen leken niet meer in alles vanzelf te gaan. Ik trok, zij duwde, ik trok harder, we vielen om. It takes two to tango. Maar we dansten soms uit de maat of stapten per ongeluk elkaar op de tenen. Dansen zal nooit mijn talent worden, moge dat duidelijk zijn.

Toch denk ik dat onze tango ervoor gezorgd heeft, dat ik gelukkiger met haar ben dan ooit. Inmiddels kennen we elkaar door en door, weten we wat we aan elkaar hebben en wat we soms ook niet aan elkaar hebben. We staan weer met onze neuzen dezelfde kant op en ons huis voelt na dit jaar extra als ons eigen knusse thuis.

Ik heb de veilige thuishaven gevonden waar ik mijn hele leven al van droomde. Iedere dag leer ik. Ik heb geleerd dat gelukkig zijn iets vluchtigs is. Dat het iets is dat langs komt waaien en dat je het dan moet grijpen. Dat het letterlijk iets kan zijn wat je zelf in de hand hebt. Dat je het vast moet houden, in een doosje moet stoppen, maar dat je niet gek moet opkijken als het ook weer even ontsnapt. En misschien de belangrijkste les: het ontsnappen van het geluk betekent niet per definitie ongeluk.

Geluk is ook maar iets relatiefs. Iets waar we allemaal naar streven, maar waar we het, als we het dan gevonden en gepakt hebben, al geen genoegen meer mee nemen.

Mijn dynamiek bestaat mijn hele leven al uit alles of niets. Uit wel of niet. Uit zwart of wit. Uit water of vuur. Het ene uiterste óf het andere uiterste. Ik wilde nooit de middenmoot. Niet om te hebben en niet om te zijn. Met het werk wat ik nu doe, ellenlange sessies therapie, de liefde, acceptatie en een dagelijkse happypil, weet ik dat ‘gewoon goed’ ook oké kan zijn.

Ik ben er nog niet, ik heb nog veel te leren. Maar ik heb zin in 2020. Ik wil weer meer uit het leven halen. Geluk grijpen en vooral niet bang zijn als het geluk ook weer even ontglipt. Ik wil leren dat in paniek raken altijd nog kan. Ik wil leven, leren, liefde, loslaten en losgaan én ik wil echt weer meer gaan schrijven. Ik geloof in 2020.

Ik geloof in de twee prinsessen die onvoorwaardelijk van elkaar houden.

Misschien had 2019 geen gouden randje, maar ik denk dat 2019 mij, meer dan alle jaren ervoor, heeft geleerd dat grijs ook een kleur is en dat dat soms mooier kan zijn dan de helderste regenbogen.

Ciao,

Shawney

Grijs is ook een kleur

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *