Op 18 januari 1995 kwam er in Hoorn een klein blond meisje ter wereld. Haar ouders noemden haar Shawney Rowan.

Ik was de gelukkige, ik was dat meisje. Ik ben dat meisje en zal altijd dat meisje zijn.

Vanaf mijn vijfde ben ik opgegroeid in Amsterdam. Ik kwam knoeiend en stoeiend mijn kindertijd door. Ik heb het leven toen nooit echt als ingewikkeld beschouwd. Dingen waren soms nou eenmaal zo. In mijn hoofd was het weleens oorlog, maar ik zat op turnen, had een broertje en vriendinnen.

Schrijven heb ik altijd makkelijker gevonden dan praten, dus al vroeg vond ik mijn uitlaatklep in het toveren met woorden en kon ik mijn gevoelens en gedachten goed op papier zetten. Kinderlijke verhaaltjes, boze tienerdagboeken, puberale liefdesgedichten en soms de depressieve hersenspinsels van een verdwaalde adolescent. Op mijn 15e schreef ik het boek Sam Hopeloos, over mijn coming-out en het zijn van een pubermeisje in een wereld die maar door lijkt te draven.

Mijn liefde voor schrijven is nooit over gegaan. Als de laatjes in mijn hoofd te vol worden, sijpelen de gedachten en gevoelens als inkt in woorden en zinnen naar buiten. In dit blog lees je over mijn dagelijkse avonturen en de hobbelende weg die ze ‘volwassen worden’ hebben genoemd.

Ik woon met mijn geweldige vriendin Daphne in Amersfoort. We hebben sinds kort samen een heerlijke Golden Retriever pup genaamd Charlie. Ik werk in de hulpverlening en hou van muziek, theater, lezen en schrijven. En ik hoop je met die laatste hobby een beetje mee te kunnen laten genieten. Veel leesplezier!


Ciao,

Shawney